Przejdź do Taraki "dużej" - na szeroki ekran
zdjęcie Autora

2008-07-21

Charles Berner, Mona Sosna

Oświecenie
Oświecenie to świadomość stanu bezpośredniej wiedzy o sobie takim, jakim się prawdziwie jest

Rozdział I książki Świadomość Prawdy. Podręcznik do Treningu Iluminacji
Przekład: Aleksandra Kosakowska


Czym jest stan wiedzy bezpośredniej?

Kiedy myślimy o tym, w jaki sposób coś wiemy, zazwyczaj myślimy o świadomym pobieraniu informacji poprzez zmysły i obrabianiu ich w mózgu. Wiedza bezpośrednia nie angażuje tymczasem świadomości, zmysłów ani mózgu. Wiedza bezpośrednia jest wielce zbliżona do tej słownikowej definicji intuicji: "moc umysłu, dzięki której odbiera on prawdę na temat czegoś natychmiast, bez racjonalizacji ani analizy; wiedza natychmiastowa w przeciwieństwie do zapośredniczonej (pośredniej, uwarunkowanej) wiedzy". Różnica pomiędzy wiedzą bezpośrednią, taką jak jest ona rozumiana tutaj, a intuicją jest taka, że intuicja jest siłą umysłu dającą bezpośrednią wiedzę na temat rzeczy w świecie lub rzeczy tego świata, wiedza bezpośrednia jest tymczasem mocą danej jednostki, dzięki której zna ona swoją prawdziwą istotę.

Doświadczenie wiedzy bezpośredniej jest jednym z tych, w których po prostu wiemy, w taki sposób, w jaki wiesz cokolwiek, co nie wymaga procesu myślenia - na przykład swoje imię lub gdzie w twoim domu znajduje się kuchnia lub jak jeździć na rowerze. Bezpośrednia wiedza różni się jednak od tych przykładów w tym sensie, że każdy z nich posiada historię uczenia się poprzedzającą osiągnięcie stanu wiedzy intuicyjnej, podczas gdy podstawowa, fundamentalna zdolność każdego z nas do tego, by wiedzieć bezpośrednio, jest ponadczasowa. Jej trening odbywa się w wiecznym królestwie naszej prawdziwej istoty.

Wiedza bezpośrednia i świadomość

Wiedza bezpośrednia sama w sobie nie jest świadomością, lecz przyczynia się do wzrostu świadomości. Kiedy jednostka jest w stanie wiedzy bezpośredniej, jest również w stanie świadomości. Jednostki mogą być w stanie wiedzy bezpośredniej lub nie; w konsekwencji jednostki są świadome lub nie. To, czego dana jednostka jest świadoma zależy od tego, co wie ona bezpośrednio. Kiedy bezpośrednio znasz samego siebie, jesteś świadomy siebie takiego, jakim naprawdę jesteś, jako niefizycznej istoty. Jednak gdy doświadczasz bezpośredniej wiedzy na temat innej jednostki, nie jesteś świadomy jej prawdziwej, niefizycznej natury; przeciwnie, jesteś świadomy czegoś fizycznego. Dlaczego tak się dzieje, zostanie wyjaśnione w rozdziale "Czym jest świadomość?". Bycie w stanie świadomej, bezpośredniej wiedzy o sobie samym jest specyficznym stanem, który nazywamy oświeceniem.

Jaka jest różnica pomiędzy bezpośrednią wiedzą a świadomością? Można powiedzieć, że bezpośrednia wiedza przydarza się w ciemności i w ciszy. Greckie słowo musteion, od którego pochodzą słowa mystery (misterium, tajemnica) i mystical (mistyczny, tajemniczy), oznacza "zamknąć oczy lub usta". Bezpośrednia wiedza lub "mistyczne" doświadczenie przenika "tajemnicę" lub iluzję życia. Dostarcza ci ono wiedzy o Prawdzie, lecz bez świadomości. Być świadomym oznacza być przebudzonym i obecnym. W stanie bezpośredniej samo-wiedzy, w stanie oświecenia, jesteś świadomy tego, kim rzeczywiście jesteś, swojej niefizycznej istoty. W tym stanie światło świadomości całkowicie rozprasza iluzję fizyczności. Z drugiej strony, bezpośrednia wiedza odnośnie innej jednostki tworzy świadomość czegoś fizycznego, daje fałszywe wrażenie, które zaciemnia prawdziwą niefizyczność danej osoby, nawet jeśli bezpośrednio to właśnie jej doświadczasz. Prawda kryje się poza postrzegalnym, fizycznym światem, który jedynie świadoma, bezpośrednia samo-wiedza jest w stanie w pełni przeniknąć.

Idee te będą wyjaśniane w dalszej części.

Rzeczywistość i iluzja

Wszystko, co rzeczywiście istnieje to pewna liczba niefizycznych jednostek, z których każda jest dokładnie taka sama jak każda inna, z wyjątkiem tego, że każda z tych jednostek różni się od innych w zakresie tego, kim jest (każda jednostka różni się od każdej innej jednostki). Każda z tych jednostek jest zdolna do tego, by znać bezpośrednio. Co takiego można znać bezpośrednio? Jeśli wszystko, co istnieje to niefizyczne jednostki, jedyne co można znać bezpośrednio to niefizyczne jednostki. Jesteś jedną z tych niefizycznych jednostek i tak samo są nimi wszyscy inni, którzy wydają się być ludźmi. Wszystko w świecie, co wydaje się być fizyczne w rzeczywistości składa się z niefizycznych jednostek. Niefizyczne jednostki dokonujące wyborów, aby znać lub nie znać same siebie i siebie nawzajem bezpośrednio, są Rzeczywistością ukrytą pod pozorami złożonego, współdziałającego, fizycznego wszechświata. Ponieważ bezpośrednia wiedza o innych obejmuje uświadamianie ich sobie jako czegoś fizycznego, jesteśmy świadomi fizycznego świata.

My i nasze wybory, aby bezpośrednio znać samych siebie i innych, są rzeczywiste; świat tylko wydaje się rzeczywisty; w rzeczywistości jest jedynie produktem świadomości. To jest to, co rozumiemy jako iluzję życia. Tak naprawdę życie nie jest rzeczywiste, ale my - niefizyczne jednostki ukryte za iluzją - jesteśmy! Możemy przejrzeć iluzję życia, dokonując wyboru o tym, by znać bezpośrednio siebie samych i innych.

Jakie są cechy niefizycznych jednostek?

Niefizyczne jednostki mają pewne cechy: istniejemy; wybieramy, by bezpośrednio znać lub nie znać siebie samych i siebie wzajemnie; każdy z nas jest jednością (niepodzielną); każdy z nas jest "tym, kim jest" (subiektywne doświadczenie tego, że "ja jestem sobą"; lub z punktu widzenia kogoś innego, "tym, którym jesteś").

Niefizyczne jednostki nie mają żadnej materialnej formy egzystencji. Nie będąc materialnymi, nie jesteśmy w czasie ani w przestrzeni. Nie mamy masy ani energii. Nie zostaliśmy stworzeni ani spowodowani przez cokolwiek innego. Nie jesteśmy żadną rzeczą, nie jesteśmy nie-rzeczą, a jednak istniejemy. Mamy moc, moc wyboru by bezpośrednio znać lub nie znać, która może być także rozumiana jako moc działania lub wolna wola. Nasze różne aspekty są zjednoczone i nie mogą być podzielone, dlatego jesteśmy znani jako "jednostki" (ci, których nie można podzielić[1]). Każdy z nas jest unikalną całością, "tą, którą" każdy z nas jest. Wszyscy mamy te same cechy.

Czym jest świadomość?

Świadomość nie istnieje sama w sobie; tylko niefizyczna jednostka może być w stanie świadomości. Świadomość wynika z porównania uczynionego przez niefizyczną jednostkę, która znajduje się w stanie wiedzy bezpośredniej o niefizycznej jednostce - swojej własnej lub czyjejś.

Jeśli wybierasz bycie w stanie bezpośredniej wiedzy o niefizycznej jednostce, ten stan wiedzy zawiera w sobie wiedzę o wszystkich cechach tej jednostki - jej istnieniu, jedności (niepodzielności), zdolności do działania (dokonywania wyborów) i o tym, kim ta jednostka jest (unikalność). Ponieważ jesteście jednością, twoja bezpośrednia wiedza o cechach tej jednostki i twoich cechach, w obu przypadkach będących tobą, są przez ciebie porównywane.

Jeśli wybierasz bycie w stanie bezpośredniej wiedzy o sobie samym, twoja wiedza o wszystkich czterech twoich cechach jest tożsama z twoimi cechami samymi w sobie. Twój stan tożsamości twojej wiedzy o twoich cechach z twoimi cechami samymi w sobie jest stanem świadomości. Jesteś świadomy swojej wiedzy o cechach siebie samego. Jesteś świadomy swojej bezpośredniej wiedzy o sobie samym takim, jakim naprawdę jesteś. Ten stan nazywamy oświeceniem.

W stanie wiedzy bezpośredniej, jesteś świadomy tego, że dokonujesz porównania. Porównanie nie jest oddzielone od twojego aktu bycia w stanie wiedzy bezpośredniej. Zauważ, że twoja świadomość dotyczy twojego stanu wiedzy o sobie samym, nie twojego rzeczywistego Ja. Twoje rzeczywiste Ja jest tym, który może, lub nie, posiadać bezpośrednią samo-wiedzę i świadomość tej wiedzy.

Jeśli wybierasz bycie w stanie wiedzy o innym, twoja wiedza o tym innym, tak jak w przypadku twojej wiedzy o sobie samym, zawiera wiedzę o wszystkich cechach tego innego - znasz tego innego całkowicie takim, jakim on w rzeczywistości jest. Nie jesteś jednak świadomy całej swojej wiedzy o tym innym, ponieważ nie wszystkie cechy tego innego są tożsame z twoimi. Inny nie jest "tym, kim ty jesteś", jest on inną, unikalną indywidualnością, więc cechy "tego, kim on jest" nie są takie same jak twoje. Jego cechy istnienia, jedności i zdolności do działania jednak takie same jak twoje, a zatem doświadczasz identyczności twojej wiedzy o tych trzech cechach z odpowiadającymi im twoimi trzema cechami. Innymi słowy, jesteś świadomy swojej wiedzy o tych trzech cechach innego. W tym przypadku, twój stan świadomości zawiera w sobie twoją wiedzę o tym innym jako o istniejącej jedności, która działa, ale nie zawiera twojej wiedzy o tym, kim ten inny jest. Istniejąca jedność, która działa ale nie jest "kimś", w twojej świadomości jest odbierana jako fizyczny obiekt. Chociaż jesteś w stanie bezpośredniej wiedzy o tym innym takim, jakim on rzeczywiście jest, nie jesteś świadomy jego takiego, jakim prawdziwie jest - jesteś świadomy fizycznej rzeczy. Oto w jaki sposób stajemy się świadomi pozornego, fizycznego świata.

Świadomość pozornej fizyczności wywodzi się bezpośrednio z natury świadomości i naszego zróżnicowania jako jednostek. Jesteśmy wprowadzani w błąd przez świadomość do tego stopnia, że wybieramy nie znać bezpośrednio prawdy o sobie samych ani żadnych innych niefizycznych jednostkach, ukrytej za tym, co wydaje się być. Jak możemy wybrać to, by nie znać danej jednostki, a jednak być jej świadomym jako fizycznej rzeczy?

Jeśli wybierasz bycie w stanie bezpośredniej wiedzy o niefizycznej jednostce innej niż ty sam, i ten inny jest w stanie bezpośredniej wiedzy o jakiejś trzeciej niefizycznej jednostce, ty także jesteś w stanie wiedzy o tej trzeciej niefizycznej jednostce. Jeśli jednak wybierasz, by nie być w stanie bezpośredniej wiedzy o tej trzeciej niefizycznej jednostce, ten wybór bierze pierwszeństwo nad wiedzą, którą masz o niej za pośrednictwem niefizycznej jednostki, którą decydujesz się znać bezpośrednio. W tej sytuacji twoja świadomość na temat tej trzeciej jednostki zyskuje pierwszeństwo w wyniku czego błędnie utożsamiasz niefizyczną jednostkę z fizycznym obiektem. W ten sam sposób, decydując się nie znać siebie samych bezpośrednio i mając wiedzę o sobie samych tylko za pośrednictwem innych jednostek, które mają o nas bezpośrednią wiedzę, wierzymy, że jesteśmy umiejscowieni w czasie i w przestrzeni, w powiązaniu z fizycznymi rzeczami, które obserwujemy i z którymi wchodzimy w interakcje.

W naszym stanie świadomości jesteśmy świadomi ruchów i interakcji fizycznych istot i rzeczy, ale te fizyczne istoty i rzeczy w rzeczywistości nie istnieją; stwarzają jedynie takie wrażenie. My, niefizyczne całości dokonujące wyborów, jesteśmy w rzeczywistości wszystkim, co istnieje. W naszym świadomym stanie jedynie wydajemy się być fizyczni i wykonywać działania. To, co naprawdę robimy to dokonywanie niefizyczych wyborów, by bezpośrednio znać, lub nie, samych siebie i siebie wzajemnie. Te wybory tworzą wzór, którego jesteśmy świadomi jako "życia", złożonego z ludzi, rzeczy i zdarzeń. Jesteśmy świadomi tego, o czym większość z nas, przez większość czasu myśli jako o "rzeczywistości" i mamy tendencję, by opierać na tym nasze życia. Tylko oświecenie może przeszyć i rozpuścić tę iluzję "realności" fizycznego świata.

Czym jest oświecenie?

Tajemnica tego, czym rzeczywiście jesteśmy może być odkryta tylko dzięki oświeceniu tego, tzn. dzięki temu, że staniemy się świadomi naszej prawdziwej natury. Można to osiągnąć tylko poprzez świadomą, bezpośrednią wiedzę o Ja. To jest jedyne całkowite doświadczenie Prawdy, jakie możemy posiadać; oto czym jest oświecenie.

Kiedy masz doświadczenie oświecenia, znasz swoją prawdziwą istotę w podobny sposób jak znasz swoje imię, to znaczy, bezpośrednio, bez żadnego procesu rozważania lub pamiętania o tym. W tym doświadczeniu jesteś także świadomy swojej prawdziwej istoty takiej, jaką rzeczywiście jest - niefizycznej całości posiadającej moc dokonywania wyborów lub wolną wolę, bezprzyczynowej, wiecznej, bez umiejscowienia w przestrzeni.

Świadoma, bezpośrednia wiedza ma miejsce wtedy, gdy jest się bezpośrednio doświadczanym przez samego siebie, ponieważ doświadczający jest tym samym, co doświadczany. Ta jednakość wytwarza rzeczywiste odbicie Ja dla Ja w taki sam sposób, jak lustro daje prawdziwe odbicie twarzy tego, kto w nie patrzy. "Ja jestem sobą" jest najczęstszym stwierdzeniem istoty oświeconej co do tego "kim" jest. Kiedy znasz bezpośrednio prawdziwą naturę innego, w pewnym stopniu zawsze pozostajesz "w ciemności". Nawet jeśli jesteś pod wrażeniem promiennej boskości innego, inny przypomina "innego" a zatem jest odbierany jako "coś", aczkolwiek "coś" bardzo delikatnego. Ponieważ nie możesz bezpośrednio znać innego z perspektywy pierwszej osoby, nie możesz być świadomy jego rzeczywistej indywidualności jako takiej; nie możesz mieć samo-świadomego doświadczenia czyjegoś oświecenia. Dlatego też oświecenie może być jedynie świadomą, bezpośrednią wiedzą o sobie samym.

Bezpośrednia wiedza i oświecenie w rozwoju duchowym

Kiedy wchodzisz w doświadczenie oświecenia na Treningu Iluminacji lub w inny sposób, niespodziewanie uświadamiasz sobie niefizycznego siebie, który po prostu istnieje. Nie jesteś świadomy czasu ani przestrzeni ani materialnego świata ani materialnego siebie. Świadomie i bezpośrednio wiesz, że twoja moc działania wywodzi się z ciebie i tylko z ciebie; że nie zależysz od niczego i nikogo. Świadomie, bezpośrednio wiesz, że "po prostu jesteś". Natychmiast po tym nadzwyczajnym doświadczeniu znajdujesz się z powrotem w czasie, w fizycznym ciele. Dlaczego po prostu nie zostaniesz w stanie oświecenia, by nigdy nie wrócić? Niestety, poza bardzo rzadkimi wyjątkami cofnięcie się do świata iluzji jest nieuniknione. Jesteś połączony z ciałem tak długo jak długo jesteś go świadomy, reszta jest automatyczna: iluzja fizyczności potwierdza swoją dominację. Tak, jesteś w podwyższonym stanie świadomości i przez pewien czas możesz pozostawać w bliskim kontakcie ze swoim doświadczeniem, wchodząc w nie i wychodząc do momentu gdy nie upłynie zbyt wiele czasu i jego pamięć pozostanie wciąż silna. Jednak faktem jest, że twoje oświecenie staje się wspomnieniem w momencie, gdy jesteś świadomy swojego ciała. Dlaczego więc zawracać sobie głowę, jeśli do tego to się sprowadza? Ponieważ nawet samo wspomnienie oświecenia wpływa na sposób, w jaki odnosisz się do siebie i sposób, w jaki odnosisz się do innych. Pamiętanie go umożliwia także przywrócenie tego stanu samego w sobie, w większym lub mniejszym stopniu, w zależności od twojej otwartości i stopnia, w jakim jesteś w stanie odsunąć na bok swój umysł. Oświecenie pozwala ci być niezależnym od świadomości fizyczności, wierzyć jej nieco mniej. Jeśli raz poznałeś Prawdę, Prawda czeka tam na ciebie zawsze, ale od ciebie zależy w jakim stopniu decydujesz się zastosować ją w życiu. Życie ze stanu oświecenia wymaga zazwyczaj pracy i oddania.

Bezpośrednia wiedza może być rozumiana także jako bezpośrednia akceptacja samego siebie lub innego. Bezpośrednia akceptacja samego siebie daje ci świadomość absolutnej prawdy o sobie. Bezpośrednia akceptacja innego daje ci wiedzę, że inny jest niefizyczny i może wybierać w sposób wolny, ale razem z tą wiedzą przychodzi świadomość innego jako fizycznego obiektu. Bezpośrednia akceptacja innego przynosi zarówno Prawdę jak i iluzję; stąd wypływa zamieszanie. To wewnętrzne ograniczenie bezpośredniej wiedzy o innym tłumaczy dlaczego samo-oświecenie jest tak ważnym elementem rozwoju duchowego. Jeśli świadomie, bezpośrednio wiesz kim i czym jesteś, a także kim i czym jest inny, możesz doświadczać świadomego urzeczywistnienia (zrozumienia, wglądu, rozpoznania) tego, że inny jest w rzeczywistości taki jak ty we wszystkich swoich cechach, łącznie z tym, że jest on naprawdę takim samym niefizycznym "kimś" jak ty. Można to nazwać oświeceniem "stosowanym": samo-oświeceniem dającym ci możliwość przenikać pozorność fizyczności istot robiących jakieś rzeczy i bezpośrednio widzieć prawdziwe indywidualności dokonujące wyborów w sposób wolny.

Wolny wybór manifestuje się w naszym ludzkim świecie w postaci wyborów, jakich ludzie zdają się cały czas dokonywać - by robić to, czego chcą, a nie robić tego, co ty chcesz, kochać tych, których kochają, a nie ciebie, jeśli tego nie wybiorą. Problemy w życiu pojawiają się, gdy nie akceptujemy wyborów, których dokonują inni. Jeśli nie akceptujemy ich wyborów, tym samym nie akceptujemy ich samych, ponieważ zdolność wyboru jest istotą indywidualności (pamiętając, że indywidualność jest jednością i jej cechy nie są oddzielone od niej samej) i zdolność ta nie jest oddzielona od konkretnych wyborów i działań indywidualności. Akceptacja innych oznacza zatem nie tylko posiadanie bezpośredniej wiedzy na temat ich prawdziwej natury, oznacza ona także akceptowanie ich konkretnych wyborów. Ta prawda odnosi się także do akceptacji samego siebie. Kiedy bezpośrednio znasz samego siebie, akceptujesz wszystkie swoje wybory; innymi słowy, jesteś całkowicie w porządku; nie ma najmniejszej rzeczy, która byłaby w tobie nie w porządku.

Będąc samo-oświeconym, łatwiej jest znać innych w sposób bezpośredni. Jeśli bezpośrednio wiesz czym jesteś, kontemplując innego z intencją znania go w sposób bezpośredni, łatwo rozpoznajesz w innym prawdziwe aspekty samego siebie. Im lepiej znasz samego siebie, tym lepiej znasz innych. To jest prawda na wszystkich poziomach. Bezpośrednia znajomość innego manifestuje się w życiu jako poczucie duchowego pokrewieństwa lub sympatii lub uczucie bliskości i ciepła; posiadanie pozytywnego szacunku dla innego. Brak bezpośredniej wiedzy o innym manifestuje się w postaci braku zainteresowania lub braku poczucia przyjaźni, w niechęci, uczuciu dystansu i zimna i negatywnym sposobie widzenia innego.

Możesz akceptować innego nie mając akceptacji dla samego siebie, ale twoja akceptacja będzie niestała, ponieważ twoja tendencja, aby postrzegać innego jako rzecz jest silniejsza jeśli siebie samego także postrzegasz jako rzecz. W tej sytuacji z większym prawdopodobieństwem wybierzesz odrzucenie innych, jeśli zrobią coś, czego nie lubisz: kochasz ich jednego dnia, by następnego ich nienawidzić. Jednak jeśli bezpośrednio doświadczasz tego, czym oni są i jednocześnie bezpośrednio doświadczasz tego, czym ty jesteś, możesz zrozumieć, że oni po prostu dokonują wyborów, tak jak ty. Możesz zobaczyć, że nawet jeśli bywasz nieszczęśliwy z powodu wyboru, jakiego ktoś inny dokonał, prawda jest taka, że to nie ten ktoś uczynił cię nieszczęśliwym; jest po prostu tak, że inny dokonał wyboru, a ty wybrałeś bycie nieszczęśliwym z tego powodu.

Zaczynasz widzieć, że przyczyna i skutek jest jedynie częścią iluzji, a życie to w istocie każdy z nas dokonujący swoich własnych wyborów. Kiedy to zrozumiesz, trudniej jest ci obwiniać innych, którzy po prostu ćwiczą swoją wrodzoną zdolność, dokładnie taką, jak twoja własna. Im głębsze twoje samo-oświecenie, tym łatwiej jest ci akceptować innych, i odwrotnie, im bardziej innych akceptujesz, tym głębsze jest twoje oświecenie. Dzieje się tak dlatego, że im bardziej wiesz, że inni są tacy, jak ty, tym bardziej twoja własna bezpośrednia wiedza o sobie samym zyskuje na ważności i jest umacniana. Istota nas wszystkich jest taka sama, a im głębsza i szersza jest twoja wiedza o tym, tym bardziej jesteś w stanie dokonywać swoich wyborów odnosząc się do Prawdy a nie do iluzji fizycznego świata. Fizyczny świat rządzi się swoimi własnymi prawami i zasadami, z których główną jest przetrwanie fizycznego ciała. Jeśli wierzysz, że jesteś fizycznym ciałem, będziesz prowadzony przede wszystkim przez cielesne pragnienie przetrwania; jeśli bezpośrednio doświadczasz tego, że jesteś niefizyczną jednostką, będziesz prowadzony przez boską miłość. Twoja zdolność do tego, by być prowadzonym przez boską miłość wzrasta wraz z pogłębianiem oświecenia i akceptacji dla coraz większej ilości innych. Akceptacja samego siebie i wszystkich innych owocuje całkowitym uwolnieniem się od iluzji i końcem bólu. Potrzeba do tego więcej pracy niż podczas Treningu Iluminacji, ale Trening może być początkiem tej ścieżki.

Używanie tylko instrukcji Kim i Czym na Treningu Iluminacji

Na Treningu Iluminacji należy używać tylko instrukcji "powiedz mi, kim jesteś" i "powiedz mi czym jesteś". Przyczyną tego jest fakt, że możesz doświadczyć oświecenia jedynie samego siebie, używanie jakiejkolwiek innej instrukcji byłoby zatem czymś nieodpowiednim, nieefektywnym a nawet błędnym. Inne instrukcje, jakie były używane na Treningach Iluminacji, takie jak "powiedz mi czym jest inny" i "powiedz mi czym jest życie", są pożyteczne, nie prowadzą jednak bezpośrednio do oświecenia. Jeśli ludzie mają rzeczywiste oświecenia używając tych instrukcji dzieje się tak dlatego, że nieodwracalnie zakończyli już kontemplowanie samych siebie. Życie, Inny i inne pożyteczne instrukcje mogą być używane na odpowiednio nazwanych treningach, ale nie określanych mianem Treningów Iluminacji.

Życie jest iluzją. W rzeczywistości nie ma żadnego "życia", jesteśmy tylko My. Dlatego też kontemplowanie życia jest kontemplowaniem iluzji. Robienie tego jest pożyteczne, ponieważ kiedy kontemplujący uświadamia sobie, że nie ma żadnego życia, iluzja rozpada się dla niej lub dla niego. To jest bardzo głęboka i ważna świadomość, nie jest to jednak oświecenie.

Inny jest rzeczywisty. Kontemplowanie innego jest bardzo pożyteczne i dobrze byłoby organizować treningi, na których miałoby to miejsce. Najlepiej gdyby takie treningi były oferowane ludziom, którzy mieli już doświadczenia oświecenia.

Oświecenie jest szczególnym stanem i jako takie zasługuje na uznanie w postaci Treningów Iluminacji poświęconych tylko i wyłącznie wywoływaniu oświecenia. Ci, którzy oddają honor Prawdzie przyciągają błogosławieństwo Wszystkich z Nas.

Czym oświecenie nie jest

Nie ma częstszego błędu w czasie prowadzenia Treningu Iluminacji niż przyjmowanie za oświecenie doświadczeń, które w rzeczywistości nie są oświeceniem. To jest najczęstszy i najpoważniejszy błąd popełniany przez mistrzów prowadzących trening.

Technika Treningu Iluminacji rozprzestrzeniła się po całym świecie, zachowując różny stopień dokładności. Niektórzy ludzie sporo ją urozmaicają, zazwyczaj dlatego, że mają inne cele i nie wiedzą o tym. Nie pragną oświecenia, pragną natomiast fenomenów. Znaczy to, że próbują osiągnąć pewien rodzaj doświadczenia, niezależnie od tego czy jest to oświecenie czy też nie. Uznają oni za oświecenie białe światła lub wizje lub silne doznania energetyczne czy emocjonalne. Niektórzy po prostu nie rozpoznają różnicy pomiędzy fenomenami, wglądem a świadomą, bezpośrednią wiedzą. Inni kończą na definicjach typu: "Czym jest Życie?" "Życie jest wzrastającym procesem." "Jesteś usatysfakcjonowany tą odpowiedzią?" "Tak." "W porządku. Jesteś oświecony."

To bardzo wartościowe pracować ze słowami i ideami i pomyślnie je układać, nie mylmy tego jednak z oświeceniem. Posiadanie bardzo dobrej, oczywistej definicji tego, co dane słowo znaczy lub przypinanie właściwej etykietki do klarownej idei jest często błędnie i naiwnie traktowane przez ludzi jako oświecenie. To nie jest oświecenie.

Nawet częściej za oświecenie uznawane są wglądy. Ktoś nagle widzi coś, czego nie widział nigdy wcześniej, jest to dla niego ekscytujące i czuje korzyść płynącą z tego z powodu uczucia "O tak, teraz WIDZĘ!" Ale samo w sobie nie koniecznie jest to oświeceniem. Różnica pomiędzy oświeceniem a wglądem jest przede wszystkim taka, że wgląd osiąga się poprzez proces a oświecenie nie. Wgląd osiąga się poprzez proces myślenia i percepcji, poprzez podążanie za myślową procedurą i dochodzenie do konkluzji poprzez logikę i rozumowanie. Rezultatem jest wgląd. Opisuje go to właśnie słowo. Wgląd[2]: wewnętrzne widzenie, percepcja. Ludzie mówią, "Ahhh, czuję to, wiem, że to prawda!" Wglądy są korzystne dla ludzi i są jednymi z najgłębszych doznań w życiu, ale nie są one oświeceniem. Wielu ludzi w świecie terapeutycznym i humanistycznym przyjęło wglądy za oświecenie. Traktowanie definicji, fenomenów i wglądów za ekwiwalent oświecenia to degradacja słowa "oświecenie" i tradycji, która najsłynniej została zapoczątkowana przez Buddę. Nie powinieneś popełniać tego błędu. To poważny błąd.

Jak zorientować się czy uczestnik jest oświecony

Są dwa sposoby aby rozwiązać problem rozpoznawania co jest oświeceniem. Jednym jest rozwinąć zdolność do rozpoznania co jest oświeceniem i być w stanie uświadamiać to sobie w kimś innym. Osiąga się to dzięki własnej, świadomej, bezpośredniej samo-wiedzy. Musisz wpierw sam mieć subiektywne doświadczenie i to prowadzi do zdolności wykrywania go u kogoś innego. Istnieje też inna droga by rozwiązać ten problem i jest nią porzucenie próby określenia tego. Jeśli nie możesz powiedzieć czy ktoś jest oświecony, czyni cię to słabszym mistrzem, ale wciąż możesz prowadzić Treningi Iluminacji. Technika i struktura Treningu Iluminacji są tak potężne, że ludzie tak czy inaczej będą doświadczać oświecenia. Masz zatem łatwe wyjście. Uczyni cię to słabszym mistrzem, ponieważ nie będziesz wiedział kiedy zmienić pytanie. Jeśli ktoś próbuje dostąpić świadomej, bezpośredniej wiedzy o tym, kim jest a ty nie możesz powiedzieć kiedy dokładnie to się pojawia, masz skłonność żeby mówić, "W porządku, to jest wystarczająco dobre, przejdź do pytania "Czym jestem?"", podczas gdy to, czego on doświadczył to był tylko wgląd. On przyjmie wgląd za doświadczenie oświecenia i idzie dalej i zostaje mistrzem treningów oświecenia i w ten sposób zostaje zapoczątkowany proces degeneracji. Mógłbyś poradzić sobie z tą sytuacją mówiąc, "Pozwalam ci przejść do następnego pytania, ale to nie oznacza, że miałeś oświecenie". Co jednak w przypadku gdy uczestnik rzeczywiście miał oświecenie a ty nie mogłeś tego określić? Wtedy roztoczyłeś swoją niepewność na całą sytuację. W żadnym przypadku twój komentarz nie zmieni doświadczenia uczestnika, sprawi jednak, że jej czy jemu trudniej będzie je komunikować, szczególnie jeśli ona czy on szanuje ciebie i twoją wyższą pozycję jako mistrza Treningu Iluminacji.

Potrzebujesz zatem wiedzieć czym jest oświecenie i jak wykrywać ten stan w kimś innym. Nie jest to łatwe zadanie. W rzeczywistości jest to najtrudniejsza część bycia mistrzem treningu oświecenia. Będziesz musiał pracować bardzo ciężko nad 1) twoim rozumieniem definicji oświecenia i 2) posiadaniem obiektywnej pewności co do występowania tego doświadczenia u innych. Oczywiście najlepszą rzeczą jest być samemu oświeconym. Kiedy jesteś, połowa bitwy jest już wygrana.

W stanie oświecenia nie ma rozdzielenia pomiędzy tym, kto posiada świadome, bezpośrednie rozpoznanie i tym, kto jest rozpoznawany. Rozpoznający i rozpoznany są w jedności. Nie ma tam także żadnego poczucia dojścia do tego świadomego, bezpośredniego rozpoznania. Proces, poprzez który następowało dojście do oświecenia nie ma dłużej zastosowania. Nie ma poczucia dotarcia do tego. To jest Absolut sam w sobie. A ten Absolut to indywidualność sama w sobie. Nie ma żadnej różnicy pomiędzy indywidualnością i Prawdą. Nie ma żadnego poczucia w stylu "Teraz jestem z tym w jedności." Jeśli istnieje poczucie "Jestem z tym w jedności," nie jest to oświecenie. Nie ma także żadnego poczucia czasu w rodzaju "Teraz wiem coś, czego nie wiedziałem wcześniej." Jest "Zawsze wiedziałem, po prostu nie wiedziałem, że wiem". To jest po prostu to, co jest. Nie jest to kwestia dowiedzenia się. To jest wieczna Prawda sama w sobie. Jeśli uczestnik ma coś takiego, wówczas ma oświecenie.

Istnieją objawy, które towarzyszą oświeceniu, nie możesz jednak kierować się objawami by rozpoznać czy oświecenie miało miejsce czy nie. Czasami wraz z oświeceniem pojawiają się wszystkie rodzaje efektownych skutków ubocznych. Czasami nie ma żadnego. Nie możesz też kierować się odpowiedziami werbalnymi, ponieważ nikt nie może nauczyć się odpowiedzi. Odpowiedzi nie czynią cię oświeconym i nie czynią cię nieoświeconym. To, że nie znasz słów nie znaczy, że nie jesteś oświecony; znaczy to tylko, że nie potrafisz o tym zbyt dobrze mówić. Jak zatem możesz to rozpoznać? Poprzez brak jakiegokolwiek procesu. Innymi słowy możesz zorientować się czy ktoś inny jest oświecony w ten sam sposób w jaki ty jesteś oświecony: poprzez brak jakiegokolwiek "jak". Rozpoznanie kogoś innego bezpośrednio jest jedynym sposobem, by zorientować się czy ten ktoś jest w stanie świadomej, bezpośredniej wiedzy. Nie ma innej drogi, by być tego pewnym. W rzeczywistości poza bezpośrednią wiedzą nie ma innej drogi, by być pewnym czegokolwiek, kiedykolwiek, ponieważ każdy inny sposób poznania lub doświadczenia wraz z elementem pewności, zawiera w sobie element wątpliwości. Wątpliwość i pewność są uwarunkowaniami umysłu i nie istnieją w stanie oświecenia.

Rozpoznawanie czy ktoś jest w stanie oświecenia jest trudną do nauczenia umiejętnością. Ostatecznie poprzez trening z wykorzystaniem ćwiczeń zawartych w tej książce i poprzez prowadzenie Treningów Iluminacji, osiągniesz tą zdolność. W międzyczasie, nawet jeśli nie zawsze jesteś w stanie rozpoznać co jest oświeceniem w przypadku innej osoby, zawsze możesz prowadzić Treningi, ponieważ nie musisz wiedzieć i nie musisz tego komentować. Możesz spytać, "Jesteś zadowolony?" A osoba może odpowiedzieć, "Tak, jestem zadowolony. Czy jestem oświecony?" Możesz odpowiedzieć, "Nie wiem. Jesteś?" Zawsze możesz poruszać się wokół tego w ten sposób.

Jedno oświecenie

Nie ma różnych rodzajów oświecenia. Nie istnieje jakiś określony rodzaj doświadczenia oświecenia, który otrzymujesz na Treningu Iluminacji, inny rodzaj, który otrzymujesz w Zen, inny, który uzyskujesz poprzez jogę, inny rodzaj, który miał Budda i inny, który miał Jezus. Istnieje tylko jeden rodzaj oświecenia. Oświecenie, które mają ludzie na Treningu Iluminacji jest tym samym rodzajem oświecenia, który miał Budda. Prawdopodobnie Budda był oświecony głębiej, ale to jest jedyna różnica. Istnieją różne wielkości oświecenia, ale jest tylko jeden rodzaj oświecenia i jest to świadoma, bezpośrednia wiedza o sobie samym. Jeśli to miałeś, miałeś to; to wszystko w tej sprawie. Możesz używać innych słów niż ktoś inny próbując to opisać, ostatecznie jednak oświecenie jest faktycznie nieopisywalne. Niemniej jednak nawet jeśli nie możesz tego opisać, wciąż możesz wykonać kawał dobrej roboty komunikując to.

Oświecenia nie można stracić

Jeśli miałeś oświecenie nie możesz go już nigdy stracić. Oświecenia nie można stracić w żadnych warunkach. Kiedy twój umysł powraca po Treningu może stać się ono wspomnieniem, ale nie odchodzi. Jest tam zawsze i może być natychmiastowo dostępne w każdej chwili, gdy zwrócisz ku niemu uwagę. Możesz być lub nie być zdolny do tego, by zastosować je dobrze w życiu, szczególnie jeśli nie jesteś otoczony przez przyjaznych, rozumiejących ludzi, ale jeśli miałeś oświecenie, nigdy go nie zgubisz, ponieważ oświecenie jest wieczne i niezależne od czasu. Dlatego też potencjał zastosowania go w życiu jest ci zawsze dostępny. Jeśli uczestnik traci to, co uzyskał na Treningu, dzieje się tak ponieważ pochodziło to z wglądu, konkluzji lub uczucia, nie z oświecenia. Oświecenia są trwałe i całkowite. Kiedy już uzyskasz świadomą, bezpośrednią wiedzę o sobie samym, to jest to.

Charles Berner i Mona Sosna

Rozdział I książki Świadomość Prawdy. Podręcznik do Treningu Iluminacji

Tekst oryginału dostępny na stronie Fundacji na rzecz Naturalnej Medytacji: www.charlesberner.org/EIManualApril2006_1x.pdf.

Publikacja w "Tarace" ma miejsce za zgodą Sati Mony Sosny.

Przekład: Aleksandra Kosakowska



Przypisy

[1] ang. individual - pochodzi od "in" - forma zaprzeczenia; "divide" - "dzielić", i dosłownie oznacza - "niepodzielny". Polskie słowo "jednostka" mówi o tej samej cesze nie używając zaprzeczenia, lecz podkreślając, że jest to "ktoś lub coś, stanowiące jedność". W tłumaczeniu używam zamiennie słów "jednostka" i "indywidualność".

[2] ang. Insight, czyli dosłownie in (w, do wewnątrz) sight (spojrzenie) = spojrzenie do wewnątrz; podobnie polskie słowo "wgląd" wywodzi się od "ogląd" i tłumaczy jako "uzyskanie oglądu wewnętrznego"




Charles Berner, Mona Sosna

Komentarzy nie ma.